Urg

0 comments

Það er hin mesta mæða að eiga ættingja. Sérstaklega þegar þeir eru eigingjarnir, frekir og þiggja, þiggja, þiggja án þess að gefa nokkuð til baka.

Ég er búin að reyna eftir mesta megni að halda friðinn, árum saman. Nú er svo komið að ég hreinlega get það ekki. Í stað þess að öskra, æpa og grenja hef ég ákveðið að láta mér nægja að væla svolítið og þegja.

Algjör þögn. Get ekki hitt hana, vil ekki sjá hana, vil ekki heyra það sem hún hefur að segja því ég veit að það verður bara sjálfhverft og ásakandi bull um að ég þurfi að þroskast, hún eigi ekki að þurfa að gera neitt fyrir mig og ég þurfi stundum að hugsa út í það að hún sé kannski upptekin og hvernig ég geti látið svona við hana þar sem við séum bara tvær.

Hún gleymir jafnóðum öllu sem ég geri fyrir hana og allt sem ég hef lagt á mig í gegnum tíðina til þess að gera henni lífið auðveldara virðist hafa gleymst líka. Það er líka gleymt og grafið allt tillitsleysið sem hún sýndi foreldrum sínum, já og mér.

Þegar mig vantar eitthvað er það heimtufrekja.

Djöfull þoli ég ekki að geta brynjað mig fyrir öllu og öllum nema henni. Eru það blóðböndin?

ÞÚ ELSKAR EKKI MEÐ PENINGUM!

|

Skrípið

  • Ég er blóðugt
  • Frá Ísafjörður, Iceland
  • Prófýlan

Nýleg blöður

Gömul blöður

Hlekkir


ATOM 0.3